قلم فرسائی پیرامون جنایت وهابیون
فرقه ی وهابی،جسارت را به جایی رساندند که اقدام به کشتن مسلمانان و هتک ناموس آنان و غارت اموال آنها نمودند.تا جایی که ملک عبدالعزیز-ابن سعود،در منشوری به عنوان "گفتگو با جمعیت خدام حرمین شریفین" اعتراف به آن کرد.
با ابن فرق که ابن سعود خود را از تمامی اعمالی که افسرانش مرتکب شدند،تبرئه کرد و گفت:وضع من با افسرانم مانند وضع پیغمبر با فرمانده اش خالد بن ولید است که چون او را به سوی گروهی از اعراب فرستاد و خالد،با نیرنگ آنها را به قتل رسانید و خبر آن به خبر آن به پیغمبر رسید.سپس پیغمبر خدا دستها را به سوی آسمان برداشت و سه بار گفت: خدایا شاهد باش که من از آنچه خالد کرده است،بیزاری می جویم.
در صورتی که این مقایسه درست نیست.زیرا پیامبر (ص) خالد را برای جنگ نفرستاده بود و آن کاری بود که خودِ خالد مرتکب شد ولی سپاهیانی که ابن سعود به حجاز اعزام داشت برای جنگ و جدال با مسلمانان بود.
وهابیون ششصد پیاده و چهارصد سواره بودند.این سپاه هزار نفری در خارج شهر فرود آمدند.سپس قوای خود را به سه دسته تقسیم نمودند و سرانجام از ناحیه ی "باب المخیم"هجوم آوردند و وارد شهر شدند.
مردم از هر سو پا به فرار نهادند.وهابیون راه خود را به طرف حرم مطهر گشودند،ضریح مقدس را شکستند و تمامی نفایس حرم و هدایای گران قیمت،شمعدانها و قالی های نفیس،چراغدانهای قیمتی و طلاهای سقف،درهای مرصع و چیزهایی از قبیل را به سرقت بردند و مال خود کردند.
قسمت زیادی از آینه ها و درهای حرم را شکستند و علاوه بر آن،50 نفر در نزدیکی ضریح و 500 نفر را در صحن کشتند.(البته این کارها امروزه بصورت گسترده تر و پیشرفته تر در حال انجام است)
در سال 1344،فقهای وهابی مدینه، فتوای انهدام قبور بقیع را دادند.در روز هشتم شوال همان سال امر شد که قبر صدیقه الطاهره را هم خراب کنند.پس از آن قبور ائمه،عباس عموی پیامبر،ابراهیم فرزند پیامبر،قبور زنان و عمه های آن حضرت،فاطمه بنت اسد و حمزه عموی پیامبر نیز خراب شدند.
جنایات وهابیان به روایت تصویر:
